MEDIAPLATFORM VAN CULTUUR- EN ONDERWIJSPARTNERS VAN DE STAD GENT

Friday, March 8, 2013

Het is Internationale Vrouwendag vandaag, feest! Na een week vol aandacht voor de vrouw in de maatschappij sluit DewereldMorgen.be vanavond haar vrouwvriendelijke vijfdaagse af met een wel heel opmerkelijk event: De Avond van het Andere F***-woord.

 

In het kader van het Interpunction programma palmt schilder Koen Delaere tot 7 april het voorste gedeelte van Galerie Tatjana Pieters in. Hij maakte er een in situ installatie in het kader van zijn OCE-Project, gefinancieerd door de OCEArt Foundation. Deleare print zijn werken in een mengeling van UV inkten, olieverf en spuitverf. Thematisch focussen ze rond vrijheid en de belemmering van vrijheid. 

 

Voor wie zin heeft in een filmpje onder middag: The Lodger uit 1927 is Hitchcocks eerste commerciële succes. De typische Hitchcock thema’s zoals schuld, onschuld en fetisjisme zitten reeds in deze stille film verwerkt.

Het Vlaams/Nederlands acteurcollectief Wunderbaum gooit al een tijdje hoge ogen met voorstellingen die de maatschappij van vandaag tot op het bot ontleden. Op zeven en acht maart palmt Wunderbaum de Arca in met de voorstelling 'The new forest'. 'The new forest' gaat over ontsnappen aan de hecktiek van de huidige maatschappij en het oprichten van een vrijstaat waar alles mogelijk is. Wunderbaum breekt af en bouwt op.

Zoals ieder jaar wordt in De Centrale de Interculturele vrouwendag naar aanleiding van de Internationale vrouwendag georganiseerd. Tijdens deze dag komen alle poëzieminnende vrouwen aan hun trekken. Je kan zowel zelf je gedichten op de schrijfmuur plaatsen als luisteren naar vrouwen die hun poëzie voordragen. Daarnaast zal er ook een standenmarkt plaatsvinden, waar onder andere het Poëziecentrum en Wablieft aan deelnemen.

In Galerie Tatjana Pieters kan je nog tot begin april terecht voor een tentoonstelling die het nieuwe werk van zeven kunstenaars bundelt. Dennis Tyfus, Vaast Colson, Peter Fengler, Sigtryggur Berg Sigmarsson, Kim Gordon, Joris Van de Moortel en Koen Delaere: zij exposeren er hun visie op hoe niet het wat, maar vooral het hoe belangrijk is in het concipiëren van kunst.

Altijd al eens deel willen zijn van een kunstproject? Dan is dit de uitgelezen kans! Lawrence Malstaf gebruikt in zijn werk, dat zich tussen visuele kunst en theater  bevindt, vaak het publiek als medespelers. Zijn idee is dat de bezoeker niet enkel aan de zijlijn moet staan toekijken, maar de kunst mee helpen creëren en op deze manier volledig beleven. Zo verpakt de kunstenaar personen in vacuüm tussen twee lagen plastiek.

Thomas Roelant mag zich volgens het Zebrastraat Kunstencentrum in maart kunstenaar van de maand noemen.

Dit is al de zevende verfilming van deze hooggeprezen roman van Charles Dickens. Dit toont alleen maar aan dat het om een tijdloos verhaal gaat. Pip (Jeremy Irvine), een wees, heeft "great expectations". Hij wordt verliefd, wil studeren, en een 'gentleman worden'. Dankzij een onbekende weldoener slaagt hij er ook in om zijn doelen te verwezenlijken.

In de drama-komedie van Roger Michell kruipt Bill Murray in de huid van Roosevelt, de 32ste president van de Verenigde Staten. De manier waarop hij dat doet is wonderbaarlijk. De acteur die gewoon is komische rollen op zich te nemen, ontpopt zich in alle ernst tot de iconische president.

Mark O’Brien, een begeerd single en journalist, krijgt te horen dat hij aan polio lijdt. Dat is een virus dat een blijvende ontsteking op het ruggenmerg veroorzaakt waardoor verlamming optreedt. Hij kan zichzelf amper in stand houden zonder beademingsapparatuur en is al sterk verlamd.

In de week van 17 tot 23 januari staken in Egypte ten minste twaalf mensen zichzelf in brand. Op 21 januari demonstreerde in El-Mahalla El-Kubra, een textielstad 60 km noord van Caïro, een groepje van 50 jonge mensen met Tunesische vlaggen en met affiches tegen de Egyptische corruptie, politiemartelingen en armoede.

Les Misérables mag dan misschien al overhyped zijn, de film blijft een must-see. Regisseur Tom Hooper, voornamelijk bekend van "The King's Speech" pakt uit met een indrukwekkende cast. Anne Hathaway steelt de show als Fantine.

Stief Desmet is geïnteresseerd in het creëren van verhalen door middel van sterke beelden die hij recupereert, deconstrueert en reconstrueert in schilderijen, sculpturen, video en performances. De tools die hij aanwendt zijn de beelden die ons omgeven, uit het dagelijkse leven, kunstgeschiedenis, reclame, sprookjes...

Onder de titel Gleich Gleich Gleich presenteert KIOSK de eerste Belgische solotentoonstelling van Ulla von Brandenburg (1974, Karlsruhe, woont en werkt in Parijs). Haar kunstenaarspraktijk geeft vorm aan het spanningsveld tussen realiteit en fictie, bezoeker en acteur, subject en object. Zinsbegoocheling, spiegeling en illusie beïnvloeden ons kijken en von Brandenburgs theatrale vormentaal speelt hierop in.

In de derde expo van Graffiti vzw staat het frietkot centraal. Dit wel heel bijzonder onderwerp verdient als herkenbaar element uit het Vlaamse landschap wel eens wat extra aandacht. Emma d’Hoore en Gert Vandeweghe bemerkten dat steeds meer frituren verdwijnen.

Vrouwen worden al eeuwenlang als 'nerveuzer' dan mannen beschouwd. Ze zouden vaker lastiggevallen worden door geesten en demonen en makkelijker vatbaar zijn voor geestesziekte. Maar is dat wel zo?

Het Museum Dr. Guislain heeft aan deze zogenaamde 'nerveuze' vrouwen en hun psychiaters een tentoonstelling gewijd. Nog tot 26 mei kan je die gaan bewonderen. 

Ons stadsmuseum pakt uit met een nieuwe tentoonstelling. De titel ‘Afterimages, Sporen van wereldtentoonstellingen’ klinkt groots en veelbelovend. De Belgische kunstenaar Ives Maes zocht letterlijk over heel de wereld naar sporen van wereldtentoonstellingen, te beginnen bij de eerste in Londen in 1851 tot de laatste in Sjanghai in 2010.

Van 23 februari tot en met 10 maart 2013 wordt er een tentoonstelling georganiseerd door een heel aantal kunstenaars in het Instituut der Wetenschappen van de Ugent in de Jozef Plateaustraat 22 in Gent. Onder de titel 'P.R.E.S.T.I.G.E. plateau ROZIER' vindt dit jaar al de tweede editie van dit terugkerende project plaats.

Het voelt wat gek aan om als hoofdredacteur en coördinator van dit fijne cultuurpatform een eerste blogpost maken over jezelf. Maar hé, sinds zowat achtennegentig procent van mijn redactie in de lappenmand ligt na het einde van de blok en examens, moet iemand het doen. Dus doe ik het maar zelf. Ik zal er geen doekjes omwinden, geen breedvoerige uitwasemingen aan koppelen en geen superlatieven gebruiken.

'Gentlemen, you had my attention, but now you have my curiosity.'

Wij kijken al eeuwig en drie dagen curieuzeneuzend uit naar Tarantino's nieuwste, 'Django Unchained'. Losjes geinspireerd door de Italiaanse western 'Django' uit 1966 (debuutfilm van spaghetti-western-regisseur Corbucci, die tussen haakjes net als Leone's 'A Fistful of Dollars' op zijn beurt een remake was van het Japanse 'Yojimbo'). 

 

Elk jaar nodigen de Vrienden v/h S.M.A.K. enkele kunstenaars uit om een multiple te creëren, waarbij zowel lokale als internationale kunstenaars worden aangesproken en er een duidelijke band is met het tentoonstellingsprogramma van het S.M.A.K..

Op deze tentoonstelling word je geconfronteerd met foto’s uit oorlogstijden. Er bestaan miljoenen clichés waarin militairen, vrijwilligers, dokters en verzorgend personeel, journalisten en schrijvers hun wedervaren hebben vastgelegd. Heel wat van die clichés vertellen een verhaal achter het beeld en zijn een aanleiding om omstandigheden onder de aandacht te brengen die tot nog toe enkel door specialisten waren gekend.

TWEE EEUWEN VROUWEN EN HUN PSYCHIATERS

 

Met Maybe One Must Begin with Some Particular Places brengt S.M.A.K. een overzicht van het werk van Joachim Koester (°1962, Kopenhagen). De kunstenaars artistieke praktijk is gebaseerd op een complex web van docufictie, waarin persoonlijke, historische en journalistieke kwesties versmelten met fictieve vertellingen.

Belgische tegelbedrijven kenden in de 20ste eeuw faam in binnen- en buitenland.

Fanfares, harmonieorkesten, brassbands en meer van die lawaaimakende ondingen, ze zijn vlaanderens meest traditionele orkestvormen. Elk van deze blaasorkesten heeft zijn eigen geschiedenis en kende dagen van wisselend succes, maar één ding staat als een huis: er bestond geen feest of er was een fanfare.