MEDIAPLATFORM VAN CULTUUR- EN ONDERWIJSPARTNERS VAN DE STAD GENT

Monday, March 11, 2013

Art Cinema OFFoff is sinds jaren een vaste waarde in het filmische landschap van Gent. Deze unieke cinema biedt een eerlijk en boordnodig platform aan alles wat de grenzen van kunst en film aftast, of in aanraking komt met cinema.

Zoek geen woorden achter de capital letters van TMGS; The Moe Green Specials zijn al even niet meer. Sinds hun debuut in 2005 op Green Cookie Records maakte de band een langzame bocht naar links op het rockspectrum. Hun vierde plaat, 'Rivers & Coastlines: The Ride', verenigt gitaarpop en melodieuze countryrock en vraagt wel degelijk om opgelegd te worden tijdens roadtrips langs rivieren en kustlijnen.

In het kader van het Interpunction programma palmt schilder Koen Delaere tot 7 april het voorste gedeelte van Galerie Tatjana Pieters in. Hij maakte er een in situ installatie in het kader van zijn OCE-Project, gefinancieerd door de OCEArt Foundation. Deleare print zijn werken in een mengeling van UV inkten, olieverf en spuitverf. Thematisch focussen ze rond vrijheid en de belemmering van vrijheid. 

 

In Galerie Tatjana Pieters kan je nog tot begin april terecht voor een tentoonstelling die het nieuwe werk van zeven kunstenaars bundelt. Dennis Tyfus, Vaast Colson, Peter Fengler, Sigtryggur Berg Sigmarsson, Kim Gordon, Joris Van de Moortel en Koen Delaere: zij exposeren er hun visie op hoe niet het wat, maar vooral het hoe belangrijk is in het concipiëren van kunst.

Altijd al eens deel willen zijn van een kunstproject? Dan is dit de uitgelezen kans! Lawrence Malstaf gebruikt in zijn werk, dat zich tussen visuele kunst en theater  bevindt, vaak het publiek als medespelers. Zijn idee is dat de bezoeker niet enkel aan de zijlijn moet staan toekijken, maar de kunst mee helpen creëren en op deze manier volledig beleven. Zo verpakt de kunstenaar personen in vacuüm tussen twee lagen plastiek.

Verwondert het u dat wij een enthousiasmerend, ontwapenend theaterproject als De Verwondering verwonderlijk veel zullen aanprijzen de komende tijd? Geen reden toe. Telkens wanneer Tumult.fm een dergelijk ambitieus studentenengagement aanschouwt, worden wij steevast wekenlang lyrisch.

 

Thomas Roelant mag zich volgens het Zebrastraat Kunstencentrum in maart kunstenaar van de maand noemen.

Dit is al de zevende verfilming van deze hooggeprezen roman van Charles Dickens. Dit toont alleen maar aan dat het om een tijdloos verhaal gaat. Pip (Jeremy Irvine), een wees, heeft "great expectations". Hij wordt verliefd, wil studeren, en een 'gentleman worden'. Dankzij een onbekende weldoener slaagt hij er ook in om zijn doelen te verwezenlijken.

In de drama-komedie van Roger Michell kruipt Bill Murray in de huid van Roosevelt, de 32ste president van de Verenigde Staten. De manier waarop hij dat doet is wonderbaarlijk. De acteur die gewoon is komische rollen op zich te nemen, ontpopt zich in alle ernst tot de iconische president.

Mark O’Brien, een begeerd single en journalist, krijgt te horen dat hij aan polio lijdt. Dat is een virus dat een blijvende ontsteking op het ruggenmerg veroorzaakt waardoor verlamming optreedt. Hij kan zichzelf amper in stand houden zonder beademingsapparatuur en is al sterk verlamd.

In de week van 17 tot 23 januari staken in Egypte ten minste twaalf mensen zichzelf in brand. Op 21 januari demonstreerde in El-Mahalla El-Kubra, een textielstad 60 km noord van Caïro, een groepje van 50 jonge mensen met Tunesische vlaggen en met affiches tegen de Egyptische corruptie, politiemartelingen en armoede.

Les Misérables mag dan misschien al overhyped zijn, de film blijft een must-see. Regisseur Tom Hooper, voornamelijk bekend van "The King's Speech" pakt uit met een indrukwekkende cast. Anne Hathaway steelt de show als Fantine.

Op een dag besluit de Dood langs te komen in de fruithandel van Aziz en hem zijn nakende dood aan te kondigen. Zijn naderende einde zorgt voor heel wat vragen en leidt tot onvoorziene omstandigheden en situaties  in Aziz' leven en dat van zijn naasten, maar ook van de stad en bij de buurtbewoners. Een mooi verhaal over hoe wordt omgegaan met overlijden en de dood in verschillende culturen en de clash tussen die culturen.  

Stief Desmet is geïnteresseerd in het creëren van verhalen door middel van sterke beelden die hij recupereert, deconstrueert en reconstrueert in schilderijen, sculpturen, video en performances. De tools die hij aanwendt zijn de beelden die ons omgeven, uit het dagelijkse leven, kunstgeschiedenis, reclame, sprookjes...

Onder de titel Gleich Gleich Gleich presenteert KIOSK de eerste Belgische solotentoonstelling van Ulla von Brandenburg (1974, Karlsruhe, woont en werkt in Parijs). Haar kunstenaarspraktijk geeft vorm aan het spanningsveld tussen realiteit en fictie, bezoeker en acteur, subject en object. Zinsbegoocheling, spiegeling en illusie beïnvloeden ons kijken en von Brandenburgs theatrale vormentaal speelt hierop in.

In de derde expo van Graffiti vzw staat het frietkot centraal. Dit wel heel bijzonder onderwerp verdient als herkenbaar element uit het Vlaamse landschap wel eens wat extra aandacht. Emma d’Hoore en Gert Vandeweghe bemerkten dat steeds meer frituren verdwijnen.

Vrouwen worden al eeuwenlang als 'nerveuzer' dan mannen beschouwd. Ze zouden vaker lastiggevallen worden door geesten en demonen en makkelijker vatbaar zijn voor geestesziekte. Maar is dat wel zo?

Het Museum Dr. Guislain heeft aan deze zogenaamde 'nerveuze' vrouwen en hun psychiaters een tentoonstelling gewijd. Nog tot 26 mei kan je die gaan bewonderen. 

Ons stadsmuseum pakt uit met een nieuwe tentoonstelling. De titel ‘Afterimages, Sporen van wereldtentoonstellingen’ klinkt groots en veelbelovend. De Belgische kunstenaar Ives Maes zocht letterlijk over heel de wereld naar sporen van wereldtentoonstellingen, te beginnen bij de eerste in Londen in 1851 tot de laatste in Sjanghai in 2010.

Het voelt wat gek aan om als hoofdredacteur en coördinator van dit fijne cultuurpatform een eerste blogpost maken over jezelf. Maar hé, sinds zowat achtennegentig procent van mijn redactie in de lappenmand ligt na het einde van de blok en examens, moet iemand het doen. Dus doe ik het maar zelf. Ik zal er geen doekjes omwinden, geen breedvoerige uitwasemingen aan koppelen en geen superlatieven gebruiken.

'Gentlemen, you had my attention, but now you have my curiosity.'

Wij kijken al eeuwig en drie dagen curieuzeneuzend uit naar Tarantino's nieuwste, 'Django Unchained'. Losjes geinspireerd door de Italiaanse western 'Django' uit 1966 (debuutfilm van spaghetti-western-regisseur Corbucci, die tussen haakjes net als Leone's 'A Fistful of Dollars' op zijn beurt een remake was van het Japanse 'Yojimbo'). 

 

Op deze tentoonstelling word je geconfronteerd met foto’s uit oorlogstijden. Er bestaan miljoenen clichés waarin militairen, vrijwilligers, dokters en verzorgend personeel, journalisten en schrijvers hun wedervaren hebben vastgelegd. Heel wat van die clichés vertellen een verhaal achter het beeld en zijn een aanleiding om omstandigheden onder de aandacht te brengen die tot nog toe enkel door specialisten waren gekend.

TWEE EEUWEN VROUWEN EN HUN PSYCHIATERS

 

Fanfares, harmonieorkesten, brassbands en meer van die lawaaimakende ondingen, ze zijn vlaanderens meest traditionele orkestvormen. Elk van deze blaasorkesten heeft zijn eigen geschiedenis en kende dagen van wisselend succes, maar één ding staat als een huis: er bestond geen feest of er was een fanfare.