MEDIAPLATFORM VAN CULTUUR- EN ONDERWIJSPARTNERS VAN DE STAD GENT

Thursday, March 21, 2013

Ietwat op het nippertje, maar we raden je absoluut aan om vanavond in te gaan op de uitnodiging van Punctum. Want zij organiseren erg last minute een nieuwe lezing in hun intussen indrukwekkende reeks.

Wojaaaaaaah Japanse rebellie! Deze film van Koreyoshi Kurahara speelt zin af in Japan,  midden jaren '50. Een groepje geschifte jongeren die net ontslaan zijn uit de gevangenis beslissen naar het strand te gaan. In zijn losbandigheid rijdt Akira, de leider van de bende, een reporter (Kashiwagi) aan. In een klap ontvoert hij ook nog eens diens vriendin (de knappe artieste Yuki).

Hoe zou m'n leven eruit zien als ik mij niet voor Tumult engageerde? Triestig, hoe dan ook. Daartegenover zou ik op TumultinGent m'n cuturele ontdekkinksparcours samenstellen. Aangezien ik niet opdeelbaar ben in negentwintig stukken maar wel locatieverantwoordelijke en reporter in Sphinx cinema, deel ik m'n don't-miss programma met jou:

 

Everything is connected.

De paarse zetel, dat zijn wekelijkse gesprekken op het middaguur over cultuur, literatuur en geschiedenis. Onder het motto 'Ik creëer om structuur te krijgen in de chaos' interviewt Griet Pauwels verschillende schrijvers, filosofen,… in de Gentse bibliotheek.

 

Je hoeft niet te vliegen om een Nächtvogel te zijn. Elke derde donderdag van de maand afzakken naar Club 69, kan al wonderen doen. Florian Nachtvogel nodigt dan immers maandelijks een klepper van formaat uit. In februari kwamen Job Jobse en The/Das nog over de vloer, nu mag GERD zijn opwachting maken. Of was het NY STOMP? Of Geeeman? Of...

 

Gitzwarte Shakespeare-adaptaties, daar houdt theatergezelschap De Roovers wel van. Timon van Athene brengt het verhaal van een overdreven gulle levensgenieter die met beide voetjes terug op de grond belandt als er op een dag schuldeisers aan zijn deur staan.

Omdat ze weinig politieke en economische invloed hadden, was de eigen culturele identiteit van Africans-Americans tijdens de jaren 1960-70 bepalend. The Black Power Movement (met de vooraanstaande Martin Luther King) organiseerde vredevolle marsen om op te komen voor hun (burger)rechten. Op esthetisch vlak onstond er een Black Arts Movement dat via kunst tot politieke actie opriep. 

 

Die goeie ouwe Studio Skoop schotelt ons met 't Japan Square Filmfestival (20/03-24/03) een ons vrij onbekende filmwereld voor. Onbekend is onbemind en misschien kunnen de geselecteerde Japanse meesterwerken uw hart wel eens sneller doen slaan:

 

Our Homeland op 20/03 

Geregisserd door een Koreaanse en toch de Japanse inzending als Beste Buitenlandse Film op de Oscars dit jaar.

"Dat zal wel niemand ontkennen, die bedenkt, welke dwaasheden een man bij een vrouw uitkraamt en welke malligheden hij doet, zoo vaak hij de genoegens der liefde wil smaken." 
- Erasmus, Lof der Zotheid. 

Toen The Van Jets in 2004 Humo’s Rock Rally wonnen, zijn ze een vaste waarde geworden in het Belgische muzieklandschap.

Op het einde van de straat staat een huis.
Het is een vreemd huis, het liefst lopen we er met een grote boog omheen.

Op het einde van de straat staat een huis.
Het is een vreemd huis, het liefst lopen we er met een grote boog omheen.

In het kader van het Interpunction programma palmt schilder Koen Delaere tot 7 april het voorste gedeelte van Galerie Tatjana Pieters in. Hij maakte er een in situ installatie in het kader van zijn OCE-Project, gefinancieerd door de OCEArt Foundation. Deleare print zijn werken in een mengeling van UV inkten, olieverf en spuitverf. Thematisch focussen ze rond vrijheid en de belemmering van vrijheid. 

 

In Galerie Tatjana Pieters kan je nog tot begin april terecht voor een tentoonstelling die het nieuwe werk van zeven kunstenaars bundelt. Dennis Tyfus, Vaast Colson, Peter Fengler, Sigtryggur Berg Sigmarsson, Kim Gordon, Joris Van de Moortel en Koen Delaere: zij exposeren er hun visie op hoe niet het wat, maar vooral het hoe belangrijk is in het concipiëren van kunst.

Altijd al eens deel willen zijn van een kunstproject? Dan is dit de uitgelezen kans! Lawrence Malstaf gebruikt in zijn werk, dat zich tussen visuele kunst en theater  bevindt, vaak het publiek als medespelers. Zijn idee is dat de bezoeker niet enkel aan de zijlijn moet staan toekijken, maar de kunst mee helpen creëren en op deze manier volledig beleven. Zo verpakt de kunstenaar personen in vacuüm tussen twee lagen plastiek.

I never understood,

I never felt beloved,

so i started writing,

and what came out was

Sandy Island.

 

Thomas Roelant mag zich volgens het Zebrastraat Kunstencentrum in maart kunstenaar van de maand noemen.

Dit is al de zevende verfilming van deze hooggeprezen roman van Charles Dickens. Dit toont alleen maar aan dat het om een tijdloos verhaal gaat. Pip (Jeremy Irvine), een wees, heeft "great expectations". Hij wordt verliefd, wil studeren, en een 'gentleman worden'. Dankzij een onbekende weldoener slaagt hij er ook in om zijn doelen te verwezenlijken.

Mark O’Brien, een begeerd single en journalist, krijgt te horen dat hij aan polio lijdt. Dat is een virus dat een blijvende ontsteking op het ruggenmerg veroorzaakt waardoor verlamming optreedt. Hij kan zichzelf amper in stand houden zonder beademingsapparatuur en is al sterk verlamd.

In de week van 17 tot 23 januari staken in Egypte ten minste twaalf mensen zichzelf in brand. Op 21 januari demonstreerde in El-Mahalla El-Kubra, een textielstad 60 km noord van Caïro, een groepje van 50 jonge mensen met Tunesische vlaggen en met affiches tegen de Egyptische corruptie, politiemartelingen en armoede.

Stief Desmet is geïnteresseerd in het creëren van verhalen door middel van sterke beelden die hij recupereert, deconstrueert en reconstrueert in schilderijen, sculpturen, video en performances. De tools die hij aanwendt zijn de beelden die ons omgeven, uit het dagelijkse leven, kunstgeschiedenis, reclame, sprookjes...

Tien geboden is een theaterversie van de televisiereeks Dekaloog van de Poolse regisseur Kieslowski uit de jaren 80, het moment waarop het communisme aan het wankelen ging. Het bestaat uit tien kortverhalen over de bewoners van een flatgebouw in Warschau.

Onder de titel Gleich Gleich Gleich presenteert KIOSK de eerste Belgische solotentoonstelling van Ulla von Brandenburg (1974, Karlsruhe, woont en werkt in Parijs). Haar kunstenaarspraktijk geeft vorm aan het spanningsveld tussen realiteit en fictie, bezoeker en acteur, subject en object. Zinsbegoocheling, spiegeling en illusie beïnvloeden ons kijken en von Brandenburgs theatrale vormentaal speelt hierop in.

Vrouwen worden al eeuwenlang als 'nerveuzer' dan mannen beschouwd. Ze zouden vaker lastiggevallen worden door geesten en demonen en makkelijker vatbaar zijn voor geestesziekte. Maar is dat wel zo?

Het Museum Dr. Guislain heeft aan deze zogenaamde 'nerveuze' vrouwen en hun psychiaters een tentoonstelling gewijd. Nog tot 26 mei kan je die gaan bewonderen. 

Ons stadsmuseum pakt uit met een nieuwe tentoonstelling. De titel ‘Afterimages, Sporen van wereldtentoonstellingen’ klinkt groots en veelbelovend. De Belgische kunstenaar Ives Maes zocht letterlijk over heel de wereld naar sporen van wereldtentoonstellingen, te beginnen bij de eerste in Londen in 1851 tot de laatste in Sjanghai in 2010.

Het voelt wat gek aan om als hoofdredacteur en coördinator van dit fijne cultuurpatform een eerste blogpost maken over jezelf. Maar hé, sinds zowat achtennegentig procent van mijn redactie in de lappenmand ligt na het einde van de blok en examens, moet iemand het doen. Dus doe ik het maar zelf. Ik zal er geen doekjes omwinden, geen breedvoerige uitwasemingen aan koppelen en geen superlatieven gebruiken.

Op deze tentoonstelling word je geconfronteerd met foto’s uit oorlogstijden. Er bestaan miljoenen clichés waarin militairen, vrijwilligers, dokters en verzorgend personeel, journalisten en schrijvers hun wedervaren hebben vastgelegd. Heel wat van die clichés vertellen een verhaal achter het beeld en zijn een aanleiding om omstandigheden onder de aandacht te brengen die tot nog toe enkel door specialisten waren gekend.

TWEE EEUWEN VROUWEN EN HUN PSYCHIATERS

 

Fanfares, harmonieorkesten, brassbands en meer van die lawaaimakende ondingen, ze zijn vlaanderens meest traditionele orkestvormen. Elk van deze blaasorkesten heeft zijn eigen geschiedenis en kende dagen van wisselend succes, maar één ding staat als een huis: er bestond geen feest of er was een fanfare.