MEDIAPLATFORM VAN CULTUUR- EN ONDERWIJSPARTNERS VAN DE STAD GENT

Saturday, March 23, 2013

Ooit al gehoord van de Wassily van Marcel Breuer, of van de polder sofa van Hella Jongerius? Nee? Verruim dan je horizon en breng een bezoekje aan het Design museum Gent! Nog tot 9 juni loopt daar de tentoonstelling D.E.S.I.G.N, een selectie van een 60-tal objecten gemaakt door de meest invloedrijke ontwerpers van de laatste 150 jaar. De keuze voor de objecten werd gebaseerd op een Pools kinderboek over design.

Hans Westerweel en Nicole De Pue stellen gedurende een week hun keramiekwerk ten toon in het Geuzenhuis.

 

Voor studenten die al even meedraaien in het Gentse nachtleven doen de 'Hindu Nights' een belletje rinkelen. Het belletje van de Make-up Club, bij wijlen veruit de fijnste dansvloer waar zowel elektronische muziek als rock pur sang ingang vonden. Make-Up club is al even niet meer, maar het populaire 'Hindu Nights' is dat wel nog en leeft verder in de Vooruit.

 

Het gaat niet goed met de bijen en niemand weet echt waarom. Sinds een tiental jaar sterven er massaal kolonies af, over de hele wereld. Is dit de schuld van pesticiden? Een virus? Of de industrialisering van de honingsector? Een derde van wat we eten zou er niet zijn zonder de bijen. Hun uitsterven kan een ramp betekenen voor de natuur en de mens.

Die goeie ouwe Studio Skoop schotelt ons met 't Japan Square Filmfestival (20/03-24/03) een ons vrij onbekende filmwereld voor. Onbekend is onbemind en misschien kunnen de geselecteerde Japanse meesterwerken uw hart wel eens sneller doen slaan:

 

Our Homeland op 20/03 

Geregisserd door een Koreaanse en toch de Japanse inzending als Beste Buitenlandse Film op de Oscars dit jaar.

De meeste jongelingen hebben een servies van de Ikea in hun kast staan. Geef toe, jij wellicht ook. Een zilveren servies is niet langer een prioriteit bij de doorsnee jeugdige Gentenaar, maar daarom niet minder interessant om een tentoonstelling erover te gaan bekijken.

Vocaliste en multi-instrumentaliste uit Brooklyn, Nicole Willis, trakteert je op 23 maart op een fameuze Soul Makeover! Samen met de Finse funkgroep The Soul Investigators bracht ze album Keep Reaching Up uit. Barack Obama koos de titeltrack van dat album overigens als een van de nummers op zijn ‘Re-Election Campaign Spotify Playlist’.

In het kader van het Interpunction programma palmt schilder Koen Delaere tot 7 april het voorste gedeelte van Galerie Tatjana Pieters in. Hij maakte er een in situ installatie in het kader van zijn OCE-Project, gefinancieerd door de OCEArt Foundation. Deleare print zijn werken in een mengeling van UV inkten, olieverf en spuitverf. Thematisch focussen ze rond vrijheid en de belemmering van vrijheid. 

 

In Galerie Tatjana Pieters kan je nog tot begin april terecht voor een tentoonstelling die het nieuwe werk van zeven kunstenaars bundelt. Dennis Tyfus, Vaast Colson, Peter Fengler, Sigtryggur Berg Sigmarsson, Kim Gordon, Joris Van de Moortel en Koen Delaere: zij exposeren er hun visie op hoe niet het wat, maar vooral het hoe belangrijk is in het concipiëren van kunst.

Thomas Roelant mag zich volgens het Zebrastraat Kunstencentrum in maart kunstenaar van de maand noemen.

Dit is al de zevende verfilming van deze hooggeprezen roman van Charles Dickens. Dit toont alleen maar aan dat het om een tijdloos verhaal gaat. Pip (Jeremy Irvine), een wees, heeft "great expectations". Hij wordt verliefd, wil studeren, en een 'gentleman worden'. Dankzij een onbekende weldoener slaagt hij er ook in om zijn doelen te verwezenlijken.

Mark O’Brien, een begeerd single en journalist, krijgt te horen dat hij aan polio lijdt. Dat is een virus dat een blijvende ontsteking op het ruggenmerg veroorzaakt waardoor verlamming optreedt. Hij kan zichzelf amper in stand houden zonder beademingsapparatuur en is al sterk verlamd.

In de week van 17 tot 23 januari staken in Egypte ten minste twaalf mensen zichzelf in brand. Op 21 januari demonstreerde in El-Mahalla El-Kubra, een textielstad 60 km noord van Caïro, een groepje van 50 jonge mensen met Tunesische vlaggen en met affiches tegen de Egyptische corruptie, politiemartelingen en armoede.

Stief Desmet is geïnteresseerd in het creëren van verhalen door middel van sterke beelden die hij recupereert, deconstrueert en reconstrueert in schilderijen, sculpturen, video en performances. De tools die hij aanwendt zijn de beelden die ons omgeven, uit het dagelijkse leven, kunstgeschiedenis, reclame, sprookjes...

Tien geboden is een theaterversie van de televisiereeks Dekaloog van de Poolse regisseur Kieslowski uit de jaren 80, het moment waarop het communisme aan het wankelen ging. Het bestaat uit tien kortverhalen over de bewoners van een flatgebouw in Warschau.

Onder de titel Gleich Gleich Gleich presenteert KIOSK de eerste Belgische solotentoonstelling van Ulla von Brandenburg (1974, Karlsruhe, woont en werkt in Parijs). Haar kunstenaarspraktijk geeft vorm aan het spanningsveld tussen realiteit en fictie, bezoeker en acteur, subject en object. Zinsbegoocheling, spiegeling en illusie beïnvloeden ons kijken en von Brandenburgs theatrale vormentaal speelt hierop in.

Vrouwen worden al eeuwenlang als 'nerveuzer' dan mannen beschouwd. Ze zouden vaker lastiggevallen worden door geesten en demonen en makkelijker vatbaar zijn voor geestesziekte. Maar is dat wel zo?

Het Museum Dr. Guislain heeft aan deze zogenaamde 'nerveuze' vrouwen en hun psychiaters een tentoonstelling gewijd. Nog tot 26 mei kan je die gaan bewonderen. 

Ons stadsmuseum pakt uit met een nieuwe tentoonstelling. De titel ‘Afterimages, Sporen van wereldtentoonstellingen’ klinkt groots en veelbelovend. De Belgische kunstenaar Ives Maes zocht letterlijk over heel de wereld naar sporen van wereldtentoonstellingen, te beginnen bij de eerste in Londen in 1851 tot de laatste in Sjanghai in 2010.

Het voelt wat gek aan om als hoofdredacteur en coördinator van dit fijne cultuurpatform een eerste blogpost maken over jezelf. Maar hé, sinds zowat achtennegentig procent van mijn redactie in de lappenmand ligt na het einde van de blok en examens, moet iemand het doen. Dus doe ik het maar zelf. Ik zal er geen doekjes omwinden, geen breedvoerige uitwasemingen aan koppelen en geen superlatieven gebruiken.

Op deze tentoonstelling word je geconfronteerd met foto’s uit oorlogstijden. Er bestaan miljoenen clichés waarin militairen, vrijwilligers, dokters en verzorgend personeel, journalisten en schrijvers hun wedervaren hebben vastgelegd. Heel wat van die clichés vertellen een verhaal achter het beeld en zijn een aanleiding om omstandigheden onder de aandacht te brengen die tot nog toe enkel door specialisten waren gekend.

TWEE EEUWEN VROUWEN EN HUN PSYCHIATERS

 

Fanfares, harmonieorkesten, brassbands en meer van die lawaaimakende ondingen, ze zijn vlaanderens meest traditionele orkestvormen. Elk van deze blaasorkesten heeft zijn eigen geschiedenis en kende dagen van wisselend succes, maar één ding staat als een huis: er bestond geen feest of er was een fanfare.