Cultuurplatform
van Urgent.fm
en cultuur- en onderwijspartners van de stad Gent

contact
partners

Internationaal gelauwerd en voor een Oscar genomineerd, is regisseur Barry Jenkins met Moonlight prompt gelanceerd als een niet te negeren stem in het Amerikaanse filmlandschap. Geen lofrede blijkt loos te zijn, want de film behoort tot één van de meest indrukwekkende portretten van seksuele ontluiking en onderdrukking in recente jaren.

 

We leven vandaag in de 21ste eeuw. De strijd tegen holebi- en transfobie lijkt gestreden. In België, en bij uitbreiding West-Europa, is dat grotendeels het geval, al is er zeker nog plaats voor verbetering. Niet in alle landen is de situatie even rooskleurig.

 

Pinx liet ons al drie dagen genieten van een prachtige selectie LGTB-films en ook zaterdag was geen uitzondering. Er stond echter een heel ander soort film op het programma: Girls Lost, een magisch-realistische coming-of-age prent die in een sprookjeswereld worstelt met actuele kwesties als genderidentiteit, seksualiteit en verlangen.

Bij het lezen van de synopsis Théo et Hugo dans le même bateau kwam het schaamrood me op de wangen en begon mijn hart sneller te slaan. Twee mannen die in een woud van mannelijk naakt voor elkaar vallen, dat kan alleen maar vonken geven. De liefhebber van de explicietere homo-erotische film in mij werd wakker. Een kus op de wangen in beeld brengen is voor doetjes.

Gedurende vijf dagen neemt de LGTB-cinema de Sphinx over. Woensdag gingen we al naar Taekwondo kijken en vandaag stond Rara op het programma, een Chileens-Argentijns drama uit 2016. De film werd voorafgegaan door de kortfilm Mukwano van Cecile McNair. De Oegandese Mary Kabufufu zoekt asiel in Denemarken omdat zij en haar partner Rose bedreigd werden.

Dag drie van Pinx werd afgesloten door Women Who Kill van Ingrid Jungermann. Het debuut van de New Yorkse lijkt op basis van de korte inhoud een dramafilm, maar draait eerder uit op een dramacomedy. Want met een scherpe komische timing bovenop een laagje sarcasme wordt het op bepaalde momenten verdomd grappig.

 

Sphinx Cinema staat al enkele jaren garant voor sfeervolle filmfestivals in thema met een aantrekkelijk programma. De cinema slaagt er telkens in een selectie films naar de Sint-Michielshelling te brengen die de weg naar het reguliere filmaanbod in klein Vlaanderen niet zouden vinden. Gisteren ging Pinx van start.

In 2012 debuteerde Peter Monsaert met Offline, een aangrijpend familiedrama dat bekroond werd op onder andere het filmfestival van Sint-Petersburg en op de Ensors. Vier jaar later werd opvolger Le Ciel Flamand al vertoond op de befaamde filmfestivals van Toronto en San Sebastian. Monsaert moet dus stilaan tot het kruim der Vlaamse cineasten behoren.

Bent u wel fan van een avondje gezellig griezelen op Halloween, maar heeft u nog geen plannen?  Niet getreurd!

Bloed dat gratuit vloeit, rollende koppen en gegil. Zo hoort horror te zijn. Dat The Witch dergelijk etiket meekrijgt, is begrijpelijk, maar misschien wat overdreven. Al is een gewaarschuwd man er twee waard. De ondertitel A New-England Folktale verraadt al dat het lot van een goed christelijk gezin getart wordt door de duivel  in de vorm van – nu ja, hoe zou ook het anders – een heks. 

 

Bij Sphinx Cinema zitten ze niet verlegen om een festival meer of minder. Een tweetal weken geleden was er nog het kortfilmfestival Delicatessen, eind januari hadden we Pinx, in februari het Jeff Jeugdfilmfestival en ondertussen kwam ook het Courtisane festival even langs op de Sint Michielshelling. Afgelopen week was het tijd voor cineMÁS, het Spaans en Latijns-Amerikaans filmfestival.

 

We willen allen geloven in een feminisme dat zo vast staat als een huis. De werkelijkheid is echter anders, het gaat eerder om een onbevatbare agglomeratie. Na de vertoning van enkele (bij wijlen tevergeefs) als feministisch bestempelde video's, volgde een debat dat zorgde voor voelbare spanning in de kleine zaal.

Woensdagavond 20 april was Hoogdag voor menig kortfilmliefhebber uit Gent en omstreken. In de Sphinx Cinema vond Delicatessen plaats, het kortfilmfestival dat de voorbije jaren uitgroeide tot een gevestigde waarde binnen de wondere wereld van de kortfilm. De echte diehards gingen voor het volledige programma, dat duurde van 20u tot 22u en bestond uit maar liefst tien recente kortfilms.

In het Gentse worden films rijkelijk gevierd, met naast Film Fest Gent als jaarlijkse hoogmis nog een heleboel kleinschalige, doch niet minder interessante filmfestivals. Zo heeft Art Cinema OFFoff met de Nacht van de Experimentele Film zijn eigen eendaags festival.

The Land of the Enlightened geeft een onvatbaar maar tegelijkertijd realistisch beeld weer van een verloren generatie Afghaanse kinderen die proberen te overleven in een land gebrandmerkt door oorlog. De docufilm ging twee maanden geleden in wereldpremière op het prestigieuze Sundance Film Festival.  

 

Tsukimi Kurashita (Rena Nounen) is een ‘otaku’ a.k.a. een anima/manganerd geobsedeerd door kwallen. Ze woont samen met vier andere ‘otakus’ in Tokyo. Hun woonplaats wordt echter bedreigd door kaalslag om plaats te maken voor een ambitieus vastgoedproject van de gewiekste Shoko Inari (Nana Katase).

Dat Gent naast de grote cultuurhuizen ook veel kleinere culturele initiatieven kent, is geen geheim. Het Kleine Begijnhof in de Lange Violettestraat is het prachtige decor voor één van dergelijke initiatieven, namelijk Art Cinema OFFoff. Ze wijden zich volledig aan de experimentele film en kennen reeds een mooie geschiedenis. OFFoff kan steunen op de schouders van sterk team vrijwilligers.

Voor iedere filmliefhebber in Gent ligt er iets moois in het verschiet deze week. Ciné Privé houdt namelijk alweer haar negende editie, en wat gaat komen belooft veel goeds. Van 3 tot en met 5 maart staat Gent in het teken van één van de charmantste filmfestivals van de stad.

 

Sphinx Cinema kleurde dezer dagen opnieuw roze voor de vierde editie van het holebi filmfestival, Pinx. Vier dagen lang films met holebi’s in de hoofdrol, maar vooral vier dagen lang steengoede films die dankzij Pinx niet zomaar aan ons voorbij gaan.

Met films als Scream, A Nightmare on Elm Street en The Hills Have Eyes verzekerde Wes Craven zich een plaats in de horror hall of fame. In augustus verloor de regisseur echter de strijd tegen kanker en liet zo een gapend zwart gat in het leven van horrorliefhebbers overal. Een eerbetoon is daarom zeker op zijn plaats.

 

Het Marrokaanse Dúo Dinámico van de Belgische filmindustrie, Adil El Arbi en Bilall Fallah, verfilmden Dirk Brackes bekroonde jeugdboeken Black en Back tot een flitsende straatfilm en een geweldige bioscoopervaring.

 

Wat de mensheid bezielt om zich vrijwillig de stuipen op het lijf te laten jagen, kunnen we u niet vertellen. Horrorevents allerhande waaien over van de Verenigde Staten en kunnen ook bij ons met zekerheid op een gefascineerd publiek rekenen.

Vandaag is een vreemde dag, voor mij, persoonlijk. Vandaag is the end of an era, het einde van het tijdperk, en dus onherroepelijk het begin van een nieuw. Want dit, beste luisteraars, is mijn afscheid van tumult.

Het filmdebuut van Robin Pront vertelt het verhaal van twee jonge broers, Dave en Kenny. Nadat een homejacking verkeerd afloopt, draait oudste broer Kenny voor de misdaad op. Hij houdt zijn mond, waardoor Sylvie en Dave hun straf kunnen ontlopen. Vier jaar gaat voorbij en alles is veranderd. Sylvie, het ex-liefje van Kenny, is van haar drugsverslaving af en heeft een nieuwe liefde gevonden.

Halloween wordt steeds populairder en Gent zal het geweten hebben. Eerder werd reeds aangekondigd dat Gent haar eigen Zombiewalk krijgt, maar ook de avond voor All Hallows’ Eve kunt u al duchtig in de sfeer komen.

 

Tien kortfilms van jong Gents talent monteren tot één langspeelfilm, dat is de opzet van Follow III. Verwacht geen opeenvolging van individuele films, maar fragmenten uit de verschillende inzendingen die door elkaar worden gemixt en uiteindelijk een geheel vormen. Het zijn verhalen die naast elkaar staan, met als gemeenschappelijk thema het (alledaagse) leven van Gentse inwoners.

 

Wat vonden we ervan?

 

Het boek, de documentaire en nu ook de film, vertellen het verhaal van Phillipe Petit. De Fransman spande een kabel tussen de twin towers van het World Trade Center.

De voorbije nacht duurde wat lang. Of laat ons zeggen dat de avond iets te laat eindigde. Dus ik zet mijn eerste stappen als filmrecensent op Film Fest Gent in met een houten hoofd en wankelende maag. Toch ben ik benieuwd. Want wat kan er tenslotte mislopen.

Tijdens het 42e Film Fest Gent maakt Tumult heerlijke live radio. Vanuit de Urgent-container -opgesteld rechtover Kinepolis- tonen we je de weg naar de verschillende locaties. Film Fest vindt niet alleen plaats in de cinemazalen van Kinepolis, Sphinx, Studio Skoop en KASKcinema, maar werkt ook samen met andere cultuurhuizen. We geven je een overzicht van wat er naast de bioscopen te beleven valt.

 

Pages