MEDIAPLATFORM VAN CULTUUR- EN ONDERWIJSPARTNERS VAN DE STAD GENT

De zomer staat voor de deur, dat wil vanalles zeggen én met vanalles tegelijk nog zoveel meer. Denk teensletsen, natte handdoeken, barbecues én natuurlijk ook foto’s van dat alles. Want hoezeer we het hele jaar door ook foto’s nemen van zo goed als al wat denkbaar is, wordt de zomer nog steeds het meest gedocumenteerd.

Ook bij These Things Take Time beginnen ze de zomer te voelen. Of richten ze hun focus even op interessante afstudeerprojecten van enkele KASK studenten. En zo gebeurt het dat TTTT nummer 23 er eentje wordt in drie delen. Morgenavond bijt Nina Swaans de spits af en presenteert ze haar afstudeerproject Graphic Design.

Merkwaardig, het is een woord dat voor haar lijkt uitgevonden. Een ander begrip heet ‘uiterst charmant’ maar voor dat alles bijt het gewoon in je been en worden mensen als ik razend nieuwsgierig als je haar informatieve tekst #1 leest: Dit is een onderzoek naar het concept van de projectie van mijn ervaringen, van mijn lichaam op dat van een ander.

NTGent viert nu al een poosje feest. Terecht, want het Gents stadstheater blaast dit jaar vijftig kaarsjes uit én sluit artistiek directeur Johan Simons na vijf jaar weer in de armen. ‘En Avant Marche’ en ‘We Shall Overcome’ zorgden al voor een heus feest, maar met de ‘Oost-Vlaamse Spiegelprojecten’ bezorgt NTGent de taart mooie marsepeinen roosjes. Of slagroom. Of een kers. Wat u verkiest.

 

Het lijkt wel een aflevering van de X-Files over inca's die hun buitenaardse vriendjes willen contacteren, maar zo begon het voor Föllakzoid wel ongeveer. Drie Chileense vrienden besloten zeven jaar geleden om een uit de hand gelopen hallucinerende ervaring muzikaal verder uit te werken, op zoek naar een hogere en grotere bewustzijn.

 

Tijdens hun master deelden Charlotte Cardyn, Jente Hendrickx, Amy Peeters, Lina Maria Peeters en Valerie Tjantele een jaar lang niet alleen hun atelier 104.

Van jongs af aan is JesseR gefascineerd door robots. Zijn mechanische verwezenlijkingen zijn altijd in beweging. Wanneer ze stil staan - wat zelden gebeurt - neigen zij het verleden te overdenken. De robots illustreren het feit dat wij allemaal bestaan uit schroeven en bouten, onderdelen van een grote machine.

Het einde van het schooljaar is in zicht en dat gaat gepaard met het feit dat opnieuw een hele lichting het einde van één of andere schoolloopbaan vieren, hun cijfers angstvallig verborgen houden voor de buitenwereld of net andersom: flink uitpakken met wat ze hebben verwezenlijkt. En dat is precies wat het geval is wanneer je eindejaars bent aan de afdeling fotografie aan de Academie van Gent.

Ben je geïnteresseerd in de digitale wereld? En voel je kriebels om de museumwereld te veranderen en te herdenken? Heb je ideeën of vragen bij cultuurbemiddeling? Dan is Museomix iets voor jou. Op 15 juni wordt dit concept uitgelegd tijdens een eerste Aperomix!
Het concept van Museomix kan je ontdekken door een creatieve workshop waarin je kunt kennismaken met digitale nieuwe snufjes.

Gent mocht het afgelopen jaar verschillende nieuwe initiatieven verwelkomen, waaronder ook het alternatieve boekingskantoor Live Fast Die Young en creatieve free-space In De Ruimte.

Nadat ze de hoofdprijs wegkaapten van De Nieuwe Lichting 2015 daalt I Will, I Swear nog eens neer in hun Gentse thuisbasis. Ze trakteren tijdens deze EP-voorstelling op heel wat melancholie en delicate teksten. ‘Strings of Gold’ is met vijf heerlijke nummers alvast een waardig debuut.

 

 

Fotograaf Pieter Lozie fotografeerde de appartementsgebouwen aan het Rabot toen het eerste deel van de gevel was gesloopt. De afgeleefde torens met 572 sociale sociale woningen legden hun kleurrijke binnenste bloot. Achter de grauwe buitenhuid verschenen levendig geschilderde woonkamers als huiselijke cocons in het monotone staal en beton.

Powerduo Tine Embrechts en Karlijn Sileghem brengen in juni de eigenzinnige pop-up zaak ‘De Hersenhap’ naar NTGent. Verwacht in deze hedendaagse boetiek - van de hand van Hugo Matthysen - geen gemakkelijk verteerbare maaltijden, maar wel een hors-d'oeuvres aan… problemen.

 

Yorgos (Yannis Papadopoulos in een intense, haast woordloze vertolking) is een tengere jonge man die extreem onder de crisis lijdt.  De manier waarop de camera de hele tijd op hem wordt gericht. Trillerig volgen we hem vanop de rug, we zitten dicht op zijn huid. We kijken door zijn ogen. De hem omringende wereld komt amper in beeld. Het isolement wordt tastbaar. 

 

Muziek, dans en theater in één voorstelling. Het zou iets kunnen weghebben van een culturele indigestie. Maar Alain Platel, Frank Van Laecke en Steven Prengels schotelen met “En avant marche” een muziekvoorstelling voor om meer dan alleen duimen en vingers bij af te likken. Overgoten met een ferme scheut melancholie.

 

We doen het al eeuwen, van zodra er vuur bestond moeten we het gaan doen zijn én het is één van de belangrijkste redenen dat we de dag van vandaag op een rijke geschiedenis kunnen terugvallen. De wereld is er als het ware op gebouwd, religies zijn zo overgeleverd én het moet nooit echt volgens het boekje. Juist: het gaat om verhalen vertellen. Verhalen zijn groot, en vaak even klein. Gaan soms een eigen leven leiden.

Dat ze er trots op zijn, is geheel terecht want cineMÁS is al aan zijn vijfde editie toe. Na een succesvolle eerste samenwerking in 2014, programmeren ze hand in hand met Kunstencentrum BUDA Kortrijk een mooie selectie Spaanse en Latijns-Amerikaanse films. De openingsfilm van dienst is ‘La isla mínima’, een spannende politiethriller die als grote winnaar uit de bus kwam bij de Goya’s, het Spaanse equivalent voor de Oscars.

 

Van jongs af aan is JesseR gefascineerd door robots. Zijn mechanische verwezenlijkingen zijn altijd in beweging. Wanneer ze stil staan - wat zelden gebeurt - neigen zij het verleden te overdenken. De robots illustreren het feit dat wij allemaal bestaan uit schroeven en bouten, onderdelen van een grote machine.

I hate melancholy. Onder deze veelzeggende titel wordt op 8 mei 2015 in Museum dr. Guislain een dag georganiseerd vol theater, beeldende kunst, literatuur, muziek en lezingen rond melancholie. Het artistiek-wetenschappelijk symposium I hate melancholy kadert in het artistiek onderzoeksproject De kunst van het gemis, waarin LUCA School of Arts de handen in elkaar sloeg met onder andere Museum Dr.

Dat de garagescene aan een opmars bezig is hoeven we je misschien niet meer te vertellen. Bands schieten als hallucinogene paddenstoelen uit de grond en wie een beetje om zich heen kijkt, ziet dat ook Gent op de kar springt.

 

Naar aanleiding van de Unesco International Jazz Day organiseert de School of Arts (Gents Conservatorium) in samenwerking met Trefpunt Vzw de vierde editie van TUNES, a jazz night. Neem daarbij dat Poppunt dit jaar op 30 april voor het eerst Lokale Helden organiseert en je weet gewoon dat beide de handen in mekaar slaan.

 

Afgelopen dinsdag gingen we kijken naar de seizoensafsluiter van Compagnie Blauwtong in de Minardschouwburg. Met TOUR DE FORCE sloegen Mathias Van Mieghem en Johnny De Meyer de handen in elkaar om het verhaal van Tom te vertellen. Een verhaal over dromen en gedroomd worden, naar de sterren grijpen en zelf gegrepen worden. 

 

Het horrorgenre is de laatste jaren met zodanig veel slechte remakes bevuild dat velen haar definitief hebben afgezworen. It Follows gaat tegen de trend in en bewijst dat horror meer kan zijn dan een slecht plot en liters bloed. Vorig jaar werd de film met veel lof ontvangen op Cannes en hij lijkt nu al uit te groeien tot een nieuwe cultklassieker.

Twee zingende zussen met de klinkende naam 'Singh' brengen hun muzikale passie samen in een eigen muziekproductie waarin ze samen en los van elkaar floreren binnen hun eigen stijl, namelijk als Opera- en Jazz zangeres. Zij worden professioneel ondersteund door een live band met Stijn Wauters aan de piano, Jeroen Goegebuer als violist en Stefan Willems aan de bas.

 

Haal harnas of korset van de zolder en kom rond de figuurlijke ronde tafel zitten, want Kuru plant een nieuwe filmvertoning op een wel heel aparte locatie: het Gravensteen. De grote ridderzaal van één van de meest iconische symbolen van Gent wordt voor een avond omgetoverd tot epische bioscoopzaal. Welke film heeft de eer om geprojecteerd te worden op de middeleeuwse muren van het Gravensteen? Het krankzinnige en absurde A Field in England.

Op zaterdag 9 mei 2015 vindt een nieuw festival plaats in Muziekcentrum De Bijloke in Gent. Ear_to_the_ground is een dag gevuld met korte voorstellingen, meerdere keren gespeeld en simultaan in verschillende ruimtes.

Dat het morgen Record Store Day is, hoeft niet meer gezegd. Dat er veel talent zal spelen, evenmin. Toch willen we jullie deze zeker niet onthouden: Uncle Wellington's Wives stelt namelijk hun nieuwste EP voor: When it takes a lot of time. 

 

Iedere week heb ik de eer om de playlist voor Tumult.fm samen te stellen. Graag zet ik ook drie bands of artiesten uit die playlist in de spotlights en voorzie ik mijn keuze van een woordje uitleg. De drie uit de playlist van vorige week die ik in de bloemetjes zet zijn:

 

Mooie liedjes filmen in een intiem kader, doorspekt met interviewfragmenten. Nieuw is het niet, maar als het gedaan wordt zoals nagelnieuw Gents blogplatform The Motion het doet, hebben wij daar hoegenaamd niets op tegen. Wij zagen de filmpjes en besloten even op bezoek te gaan bij oprichters Eveline van Gestel en Quinten Cormenier.

 

Mobiele apparaten hebben een ongelofelijke evolutie gekend in de afgelopen jaren. In de 15 jaar sinds “iedereen” een GSM op zak heeft is er enorm veel veranderd. Wat voor de meesten begon als toestellen die enkel konden bellen en SMS’en, zijn nu mini-computers, consoles en zoveel meer geworden. De beste vergelijking is misschien nog een technologische versie van het Zwitserse zakmes.