Cultuurplatform
van Urgent.fm
en cultuur- en onderwijspartners van de stad Gent

contact
partners

Hope is het derde en laatste deel van een dansreeks uit het aflopend seizoen van het Opera Ballet Vlaanderen. Hope is zelf ook een drieluik met enerzijds de twee klassieke werken van Pina Bausch (Café Müller) en Martha Graham (Chronicle) en anderzijds een nieuwe creatie van de Belgisch-Colombiaanse choreografe Annabelle Lopez Ochoa (Ecdysis). 

De nieuwe voorstelling van Ontroerend Goed werd gevormd uit verschillende geldeenheden en £¥€$ (Lies) gedoopt. De kijker neemt gedurende twee uur deel aan een ingenieus economisch spel met gokallures. Verwacht geen doorsnee voorstelling, maar eerder belevingstheater. Lees hier het relaas van een dobbelloser.

 

“Ergens tussen paars en groen, daar ligt de kleur die alles met elkaar verbindt, daar, ergens op oneindig, tussen de tinten lucht en water in.”: dit fragment uit een briefwisseling van Claude Monet met Paul Cézanne (omstreeks 1869) vormt het uitgangspunt voor deze voorstelling.

Als je graag eens een mooie klassieke opera wil gaan bekijken, dan blijf je beter weg van Infinite Now. Deze productie van Chaya Czernowin is allesbehalve mooi en klassiek maar is een monsterlijk meesterwerk. Theater, opera en geluidskunst worden tot een wanstaltige emulsie verwerkt die je met een heerlijk beklijvend gevoel achterlaat. 'Dissonant' is volgens mij de samenvattende term voor deze voorstelling. 

Vijf ziekenhuisschermen staan zorgvuldig naast elkaar gerangschikt. Lampen lichten op en doen een kermende vrouw op een kraambed verschijnen. De pijnlijke schreeuwen van Silke Thorrez gaan door merg en been. We bevinden ons temidden van een medische gruwel in Wenen, de eerste helft van de 19e eeuw.

 

Een Shakespeare-marathon, je zou er spontaan van beginnen zuchten. “Heavy jong, succes daarmee”, hoor ik u al denken. En toch kunnen we na 3 uur Shakespeare op dinsdagavond gerust nog een uurtje langer blijven zitten, daar in Campo Victoria.

 

Julian Hetzel, een Nederlandse maatschappijkritische en sociaal geëngageerde kunstenaar die kunst maakt op het snijpunt van theater en performance, sleept ons in The Automated Sniper mee in een aanvankelijk onschuldige wereld vol parodie en spel. Twee acteurs (Bas van Rijnsoever en Claudio Rietfeld) staan in een onbeduidende witte kamer, terwijl er vogels fluiten op de achtergrond.

Voor hun nieuwste productie neemt Hof van Eede (zussen Ans en Louise Van den Eede, ondertussen versterkt door Wannes Gyselinck) ons mee naar Venice Beach, Californië in 1942: parelwitte stranden, wuivende palmbomen, een ruisende zee, en vijf aangespoelde Europeanen die als vissen uit het water proberen te aarden onder de Amerikaanse zon.

Toen we in januari Zauberflöte in regie van David Hermann zagen, konden we haast niet wachten om opnieuw een stuk van zijn hand te zien. Helaas blijven we bij Simon Boccanegra op onze honger zitten. Begrijp ons niet verkeerd, de zang en muziek zijn fantastisch. Maar de uitvoering zelf blijft braafjes, misschien zelfs een beetje saai.

In Raphaël brengen Raphaël Billet en Alexander Vantournhout een confronterend duet. De eerste een ledenpop zonder ijzerdraadjes, de ander tracht die eerste onbeholpen terug aan een ruggengraat te helpen. Klinkt liefelijk, maar dat wordt het nooit. Geforceerd des te meer. Maar dat is nu net de bedoeling. 

 

In tijden van Hiddleswift en Brangelina brengt Dood Paard ons Macbain: de koppelnaam van twee mannen, de één tegen zijn zin de stem van een generatie, de ander tegen zijn zin koning van Schotland. Shakespeares Schotland en Cobains Seattle liggen misschien in tijd en ruimte ver uiteen, hun personages leunen opmerkelijk dicht bij elkaar aan.

Toegegeven, bij het woord “cabaret” moeten we onbewust ook even denken aan Luc Caals en Het Witte Paard. Toch is cabaret is een zwaar onderschatte kunst, zeg dat wij het gezegd hebben! Daarom raden wij u aan om uw mening dringend bij te schaven. En dat kan nog wel aanstaande vrijdag in de Backstay Bar, in goed gezelschap van Nele Bauwens.

 

Die Wahrheit ist nicht immer gut, 
Weil sie den Großen wehe tut

(W.A. Mozart, die Zauberflöte)

 

Op 18 december 2009 ging GIF, geschreven door Lot Vekemans en geregisseerd door Johan Simons, in première in de Minnemeers in Gent. Afgelopen zondag en exact zeven jaar later, wuift het NTG Johan Simons, net als toen, uit en wordt deze succesvolle voorstelling hernomen op scène.

 

In 1926 voerde de Oostenrijkse schrijver Ferdinand Bruckner zijn doorbraak Krankheit der Jugend op, een tragikomisch relaas van de verloren generatie na de Eerste Wereldoorlog. Negentig jaar later waagt Theater Zuidpool zich aan een herwerking van deze modernistische klassieker.

Het eerste dat opvalt, is dat Ain’t done much healing een persoonlijke voorstelling is. Als de toeschouwers de zaal binnenkomen, begroet maker Peter Seynaeve ons en vraagt hij om jassen en tassen op de zitjes van de zelfgemaakte tribune te leggen, net groot genoeg voor de elf toeschouwers die aanwezig zijn. De kijker is onmiddellijk meer betrokken dan bij een doorsnee voorstelling.

Sinds 2011 neemt Maatschappij Discordia historische stukken onder de loep vanuit een feministische invalshoek. Met de Weiblicher Aktes geeft de Nederlandse toneelgroep het woord aan de vrouwen uit de canon. In de zevende akte staat Lady Macbeth centraal, als drijfveer voor de daden van Macbeth uit het gelijknamige stuk van William Shakespeare.

Wat we gisterenavond in de Gentse opera hebben gezien, was onbeschrijfelijk mooi. En toch gaan we een poging doen. Dat Anne Teresa De Keersmaeker naam heeft gemaakt, weet iedereen. Wie Rain (2001) zag, snapt waarom.

 

“Wij treuren niet langer dan nodig
Over dingen waaraan niets valt te doen
Ondanks de tegenslagen doen wij altijd verder
We zijn zo jong, we zijn zo jong”

 

We schrijven vandaag 27 november 2016. Er zijn nieuwe tijden op komst. Niet alleen verandert de wereld aan een razendsnel tempo en zien we wereldwijde machtsverschuivingen optreden (*kuch* Brexit, *kuch* Trump), ook in de literaire sector is er heel wat aan de gang. Kluger Hans is een bruisend literair tijdschrift dat zich uitdrukkelijk op jong (schrijf)talent focust.

Het is eindelijk weer zover: deze week palmt Curieus Gent voor de vierde keer in voor drie dagen en drie nachten vol debat, literatuur, interview, theater, muziek, performance, urban art, expo, documentaire, boekenruil, poetry slam en feest. We zouden onszelf graag in verschillende stukjes opsplitsen, zodat we van elk evenement minstens even hard kunnen genieten, maar for obvious reasons doen we dat bewust niet.

De Ingehuurde Man is de titel van de tweede theatersolo van Johan Terryn. Dat die man pas na drie kwart van het verhaal opduikt, verwacht je dus niet. Terryns monoloog wordt aangekondigd als een stuk over liefde, wraak en de Franse les.

 

Een gevierd Vlaams theatermaker herwerkt de onvolprezen roman van een Nobelprijswinnaar. Klinkt fenomenaal, is het niet. Luk Percevals interpretatie van Sneeuw, de meer dan 400 pagina’s tellende klepper van Orhan Pamuk, kan dan wel rekenen op een sterk verhaal, een ontzagwekkende Pierre Bokma en een beeldschoon decor, het stuk is ook onevenwichtig en duf.

Op het promobeeld van de nieuwe voorstelling van Toneelhuis prijkt een oude foto van regisseur Guy Cassiers en zijn vader en tv-icoon Jef Cassiers. De turbulente relatie tussen vader en zoon is meteen ook het uitgangspunt in De moed om te doden dat een grimmig familiedrama portretteert.

 

Op het promobeeld van de nieuwe voorstelling van Toneelhuis prijkt een oude foto van regisseur Guy Cassiers en zijn vader en tv-icoon Jef Cassiers. De turbulente relatie tussen vader en zoon is meteen ook het uitgangspunt in De moed om te doden dat een grimmig familiedrama portretteert.

 

It opened the senses and made me feel as if the girl on the other side of the wall was a part of me,” “Een doolhof van kamers waar je continu de aanwezigheid van de andere persoon voelt,” “Although disconnected, it felt very intimate.” Het zijn slechts enkele van de vele reflecties die bezoekers na hun deelname aan de architecturale theaterinstallatie HALL05 neerpenden.

 

It opened the senses and made me feel as if the girl on the other side of the wall was a part of me,” “Een doolhof van kamers waar je continu de aanwezigheid van de andere persoon voelt,” “Although disconnected, it felt very intimate.” Het zijn slechts enkele van de vele reflecties die bezoekers na hun deelname aan de architecturale theaterinstallatie HALL05 neerpenden.

 

Het is donker. Een man betreedt de zaal, hijgend en zenuwachtig ijsberend. Als het licht aangaat staat daar Roberto Farías, bezweet en sjofel gekleed. Hij is klaar voor de immense krachttoer die hij met zijn monoloog de volgende 50 minuten zal brengen. Als Spaanse bedelaar legt hij de toeschouwer brabbelend uit dat we hem een aalmoes moeten geven. Hij zou er ten slotte meer mee kunnen dan wij.

Het is donker. Een man betreedt de zaal, hijgend en zenuwachtig ijsberend. Als het licht aangaat staat daar Roberto Farías, bezweet en sjofel gekleed. Hij is klaar voor de immense krachttoer die hij met zijn monoloog de volgende 50 minuten zal brengen. Als Spaanse bedelaar legt hij de toeschouwer brabbelend uit dat we hem een aalmoes moeten geven. Hij zou er ten slotte meer mee kunnen dan wij.

Backtracks is misschien wel het mooiste verhalenfestival dat Gent kent, en zaterdag kan je zelf ontdekken waarom! Gedurende de hele dag nemen acht bands en acht vertellers een aantal huizen van Gentbrugge over met de mooiste muziek bij waargebeurde verhalen uit het leven van mensen als jij en ik. Want het verhaal achter een gezicht uit de buurt, wanneer hoor je dat nog?

Pages