Cultuurplatform
van Urgent.fm
en cultuur- en onderwijspartners van de stad Gent

contact
partners

Een seizoensafsluiter van formaat want Opera Ballet Vlaanderen verrast zo laat op het jaar met de sprookjesopera Sadko van Nikolaj Rimski-Korsakov.

KASK & CONSERVATORIUM School of Arts van de HoGent kan terugblikken op meer dan 200 jaar ervaring.

KASK & CONSERVATORIUM School of Arts van de HoGent kan terugblikken op meer dan 200 jaar ervaring.

Vrijdagavond organiseerde het muziektheatergezelschap Zonzo Compagnie samen met An Pierlé, Fulco Ottervanger en Nathalie Teirlinck Slumberland, een visuele magisch-realistische reis over slaap, droom en fantasie ondersteund door de rijkdom van muziek- en geluidskunst.

The Only Way Is Up is de nieuwe voorstelling van Boris Van Severen en Jonas Vermeulen. Na hun succesdebuut The Great Downhill Journey of Little Tommy (2013) gingen ze opnieuw de richting van muziektheater uit. Maar zeg niet zomaar muziektheater: wie The Only Way Is Up ziet, waant zich eerder in een concert of op een festival.

The Only Way Is Up is de nieuwe voorstelling van Boris Van Severen en Jonas Vermeulen. Na hun succesdebuut The Great Downhill Journey of Little Tommy (2013) gingen ze opnieuw de richting van muziektheater uit. Maar zeg niet zomaar muziektheater: wie The Only Way Is Up ziet, waant zich eerder in een concert of op een festival.

Femke en Lander Gyselinck tonen met Flamer, een samensmelting van hun namen, hun gedeelde passies en genen. Een voorstelling die het midden houdt tussen dans en drum, tussen kunnen en gekunsteldheid. Want voor één keer worden de rollen omgekeerd: zij wordt drummer, hij wordt danser.

 

Femke en Lander Gyselinck tonen met Flamer, een samensmelting van hun namen, hun gedeelde passies en genen. Een voorstelling die het midden houdt tussen dans en drum, tussen kunnen en gekunsteldheid. Want voor één keer worden de rollen omgekeerd: zij wordt drummer, hij wordt danser.

 

Hope is het derde en laatste deel van een dansreeks uit het aflopend seizoen van het Opera Ballet Vlaanderen. Hope is zelf ook een drieluik met enerzijds de twee klassieke werken van Pina Bausch (Café Müller) en Martha Graham (Chronicle) en anderzijds een nieuwe creatie van de Belgisch-Colombiaanse choreografe Annabelle Lopez Ochoa (Ecdysis). 

De nieuwe voorstelling van Ontroerend Goed werd gevormd uit verschillende geldeenheden en £¥€$ (Lies) gedoopt. De kijker neemt gedurende twee uur deel aan een ingenieus economisch spel met gokallures. Verwacht geen doorsnee voorstelling, maar eerder belevingstheater. Lees hier het relaas van een dobbelloser.

 

“Ergens tussen paars en groen, daar ligt de kleur die alles met elkaar verbindt, daar, ergens op oneindig, tussen de tinten lucht en water in.”: dit fragment uit een briefwisseling van Claude Monet met Paul Cézanne (omstreeks 1869) vormt het uitgangspunt voor deze voorstelling.

Als je graag eens een mooie klassieke opera wil gaan bekijken, dan blijf je beter weg van Infinite Now. Deze productie van Chaya Czernowin is allesbehalve mooi en klassiek maar is een monsterlijk meesterwerk. Theater, opera en geluidskunst worden tot een wanstaltige emulsie verwerkt die je met een heerlijk beklijvend gevoel achterlaat. 'Dissonant' is volgens mij de samenvattende term voor deze voorstelling. 

Vijf ziekenhuisschermen staan zorgvuldig naast elkaar gerangschikt. Lampen lichten op en doen een kermende vrouw op een kraambed verschijnen. De pijnlijke schreeuwen van Silke Thorrez gaan door merg en been. We bevinden ons temidden van een medische gruwel in Wenen, de eerste helft van de 19e eeuw.

 

Een Shakespeare-marathon, je zou er spontaan van beginnen zuchten. “Heavy jong, succes daarmee”, hoor ik u al denken. En toch kunnen we na 3 uur Shakespeare op dinsdagavond gerust nog een uurtje langer blijven zitten, daar in Campo Victoria.

 

Julian Hetzel, een Nederlandse maatschappijkritische en sociaal geëngageerde kunstenaar die kunst maakt op het snijpunt van theater en performance, sleept ons in The Automated Sniper mee in een aanvankelijk onschuldige wereld vol parodie en spel. Twee acteurs (Bas van Rijnsoever en Claudio Rietfeld) staan in een onbeduidende witte kamer, terwijl er vogels fluiten op de achtergrond.

Voor hun nieuwste productie neemt Hof van Eede (zussen Ans en Louise Van den Eede, ondertussen versterkt door Wannes Gyselinck) ons mee naar Venice Beach, Californië in 1942: parelwitte stranden, wuivende palmbomen, een ruisende zee, en vijf aangespoelde Europeanen die als vissen uit het water proberen te aarden onder de Amerikaanse zon.

Toen we in januari Zauberflöte in regie van David Hermann zagen, konden we haast niet wachten om opnieuw een stuk van zijn hand te zien. Helaas blijven we bij Simon Boccanegra op onze honger zitten. Begrijp ons niet verkeerd, de zang en muziek zijn fantastisch. Maar de uitvoering zelf blijft braafjes, misschien zelfs een beetje saai.

In Raphaël brengen Raphaël Billet en Alexander Vantournhout een confronterend duet. De eerste een ledenpop zonder ijzerdraadjes, de ander tracht die eerste onbeholpen terug aan een ruggengraat te helpen. Klinkt liefelijk, maar dat wordt het nooit. Geforceerd des te meer. Maar dat is nu net de bedoeling. 

 

In tijden van Hiddleswift en Brangelina brengt Dood Paard ons Macbain: de koppelnaam van twee mannen, de één tegen zijn zin de stem van een generatie, de ander tegen zijn zin koning van Schotland. Shakespeares Schotland en Cobains Seattle liggen misschien in tijd en ruimte ver uiteen, hun personages leunen opmerkelijk dicht bij elkaar aan.

Toegegeven, bij het woord “cabaret” moeten we onbewust ook even denken aan Luc Caals en Het Witte Paard. Toch is cabaret is een zwaar onderschatte kunst, zeg dat wij het gezegd hebben! Daarom raden wij u aan om uw mening dringend bij te schaven. En dat kan nog wel aanstaande vrijdag in de Backstay Bar, in goed gezelschap van Nele Bauwens.

 

Die Wahrheit ist nicht immer gut, 
Weil sie den Großen wehe tut

(W.A. Mozart, die Zauberflöte)

 

Op 18 december 2009 ging GIF, geschreven door Lot Vekemans en geregisseerd door Johan Simons, in première in de Minnemeers in Gent. Afgelopen zondag en exact zeven jaar later, wuift het NTG Johan Simons, net als toen, uit en wordt deze succesvolle voorstelling hernomen op scène.

 

In 1926 voerde de Oostenrijkse schrijver Ferdinand Bruckner zijn doorbraak Krankheit der Jugend op, een tragikomisch relaas van de verloren generatie na de Eerste Wereldoorlog. Negentig jaar later waagt Theater Zuidpool zich aan een herwerking van deze modernistische klassieker.

Het eerste dat opvalt, is dat Ain’t done much healing een persoonlijke voorstelling is. Als de toeschouwers de zaal binnenkomen, begroet maker Peter Seynaeve ons en vraagt hij om jassen en tassen op de zitjes van de zelfgemaakte tribune te leggen, net groot genoeg voor de elf toeschouwers die aanwezig zijn. De kijker is onmiddellijk meer betrokken dan bij een doorsnee voorstelling.

Sinds 2011 neemt Maatschappij Discordia historische stukken onder de loep vanuit een feministische invalshoek. Met de Weiblicher Aktes geeft de Nederlandse toneelgroep het woord aan de vrouwen uit de canon. In de zevende akte staat Lady Macbeth centraal, als drijfveer voor de daden van Macbeth uit het gelijknamige stuk van William Shakespeare.

Wat we gisterenavond in de Gentse opera hebben gezien, was onbeschrijfelijk mooi. En toch gaan we een poging doen. Dat Anne Teresa De Keersmaeker naam heeft gemaakt, weet iedereen. Wie Rain (2001) zag, snapt waarom.

 

“Wij treuren niet langer dan nodig
Over dingen waaraan niets valt te doen
Ondanks de tegenslagen doen wij altijd verder
We zijn zo jong, we zijn zo jong”

 

We schrijven vandaag 27 november 2016. Er zijn nieuwe tijden op komst. Niet alleen verandert de wereld aan een razendsnel tempo en zien we wereldwijde machtsverschuivingen optreden (*kuch* Brexit, *kuch* Trump), ook in de literaire sector is er heel wat aan de gang. Kluger Hans is een bruisend literair tijdschrift dat zich uitdrukkelijk op jong (schrijf)talent focust.

Het is eindelijk weer zover: deze week palmt Curieus Gent voor de vierde keer in voor drie dagen en drie nachten vol debat, literatuur, interview, theater, muziek, performance, urban art, expo, documentaire, boekenruil, poetry slam en feest. We zouden onszelf graag in verschillende stukjes opsplitsen, zodat we van elk evenement minstens even hard kunnen genieten, maar for obvious reasons doen we dat bewust niet.

De Ingehuurde Man is de titel van de tweede theatersolo van Johan Terryn. Dat die man pas na drie kwart van het verhaal opduikt, verwacht je dus niet. Terryns monoloog wordt aangekondigd als een stuk over liefde, wraak en de Franse les.

 

Pages